Image Alt

AYAK İZİMİ GÖRDÜNÜZ MÜ?

 

Nasıl inanır bir insan, coşkulu bir zaferin tüm macerası boyunca ona yoldaş olacağına. Dev bir kalabalığın ortasında yapayalnız hissederken üstelik… Herkes büyüğüne hürmet edercesine önünde eğilirken, canım diye seslenirken dostlarım. Nasıl anlayabilir en yakın arkadaşının aynada ki insan olduğunu? Güven aradığın yıllar boyunca en güvendiğin insanların beş para etmez insanlar olduğunu anladıktan sonra, nasıl devam edersin aynı yolda yürümeye yalanlarla?

Ben de darbe aldım sevdiklerimden, bende yürüyemeyeceğim kadar yoruldum, hesap edemediğim yükleri omuzladım, kendi sırtımı sıvazladığım günler yaşadım ki bu en zoruydu. Ben de unutmak isteyip unutamadım. İçime sığmayan tüm küfürleri kabuk bağlamış yaralarıma bastıra bastıra sustum. Vazgeçebilirdim. Arkamdan atıp tutan herkesi haklı çıkarmak istercesine hem de. Kimseye vermek zorunda olduğum bir hesap yoktu. Vazgeçebilirdim, daha az yorularak, daha az çalışarak daha az üzülerek belki kolay yolla daha çok kazanabilirdim de. Vazgeçebilirdim, çünkü basitti.

Ama ne yaptım biliyor musun? Zora inandım her zaman. Üzerine yürüdüm tüm çaresizliklerimin. Ve farkına vardım ki insanoğlunun en büyük savaşı kendisiyle verdiği mücadelesiymiş. Ne kadar beşeri sebep sayarsanız sayın, günün sonunda vicdan muhasebesi yaparken kendinizi en çok siz hırpalıyorsunuz. Yaralarımı sarmayı kendim öğrendim, aynada ki adama güvenmeyi kendim öğrendim, daha iyi şeylerin olması için sabırlı olmayı kendim öğrendim.

 

Ve yürüdüm. Bana inanan da oldu inanmayanda. Ama en doğru olan kendimle yaptığım savaşlar sonucunda duyduklarımdı, insan bir on sene önceki haline baktığında şimdi yanına aldıklarıyla, kalbine koyduklarıyla, hayatından çıkardıklarıyla ya da kazanıp kaybettikleriyle ilgili ‘’hak ettiğimi aldım!’’ diyemiyorsa kendine, durup bir düşünmeli; neden?!

Neyi yapması gerektiğini kendi bulmalı, hayattan ne almak istediğine karar vermeli ve koşmalı el alem ne derse desin. Hani bir söz var ki söyleyince derinden işleyecek kalbinize; ‘’ Başkalarının yolunda yürüyenler, ayak izi bırakmazlar.’’

Ayak izi olmalı insanın, nereye ne zaman koyacaksa koysun. O buradan geçti desinler!